خرگاه خلخ

خرگاه خلخ. [ خ َ هَِ خ َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آسمان. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چو خاتون یغما بخلخال زر
ز خرگاه خلخ او برآورد سر.نظامی.

💡 طلبکار است و سرگردان شده ماه همی گردد ترا در عین خرگاه

💡 گل ز خرگاه چمن روی به صحرا دارد سر می خوردن آن خرگه مینا دارد

💡 سلطان دو کون در دل تست تن خیمه شناس و دل چو خرگاه

💡 نوا بر طرز این خرگاه می‌زن رهی کاو گویدت آن راه می‌زن

💡 اگر کافر شوی در عشق آن ماه بیابی ناگهان آن ماه خرگاه

💡 شمس دیدی دمد ز مطلع ارض سایه دیدی به چرخ زد خرگاه