حقوقی عسکر
«حقوقی عسکر» استاد بازنشسته دانشگاه تهران و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران است که در سال ۱۲۹۹ در بابل متولد شد و فرزند شادروان مهدی حقوقی، وکیل پایه یک دادگستری بود. او تحصیلات خود را از دانشسرای تهران آغاز کرد و پس از فارغالتحصیلی در سال ۱۳۱۸ با سمت دبیری به خدمت وزارت فرهنگ درآمد و همزمان در دانشسرای عالی به تحصیل در رشته زبان و ادبیات فارسی پرداخت و در سال ۱۳۲۴ لیسانس خود را دریافت کرد. حقوقی عسکر ضمن خدمت در وزارت فرهنگ، تدریس و مدیریت اداره انتشارات و تبلیغات را بر عهده داشت و پس از گذراندن دورههای فوق لیسانس و دکتری در رشته زبان و ادبیات فارسی، در سال ۱۳۳۵ از رساله دکتری خود دفاع کرد. همان سال به دانشگاه تهران منتقل شد و ریاست دانشکده ادبیات را عهدهدار شد و همزمان از محضر درس آیتالله سید عبدالرسول صدرایی بهره برد و برخی شاخههای معارف اسلامی را فراگرفت. در سال ۱۳۴۱ به دانشگاه معتبر استراسبورگ فرانسه مأموریت یافت تا کرسی زبان و ادبیات فارسی را احیا کند و با تأسیس انستیتو زبان و فرهنگ و تمدن ایرانی، آموزش زبان فارسی و فرهنگ ایران را به دانشجویان بینالمللی ارائه داد و کتابخانه و انتشارات دو زبانه این مؤسسه را مدیریت کرد. وی همچنین نمایشگاههای بزرگی از آثار هنری ایران در دانشگاه استراسبورگ برگزار نمود و پس از چهار سال به ایران بازگشت و در دانشکده ادبیات به تدریس ادامه داد. حقوقی عسکر به دلیل موقعیت سیاسی، مأموریت تصدی کرسی دانشگاه بیروت را متوقف کرد و تمرکز خود را بر تدریس و فعالیتهای علمی در ایران معطوف ساخت، و بدین ترتیب یکی از چهرههای برجسته زبان و ادبیات فارسی در سطح ملی و بینالمللی محسوب میشود.
دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] «عسکر حقوقی»، استاد بازنشسته دانشگاه تهران، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران، فرزند شادروان مهدی حقوقی وکیل پایه یک دادگستری به سال 1299 در بابل تولد یافت.
وی در سال 1318 از دانش سرای تهران فارغ التحصیل شد با سِمت دبیری به خدمت وزارت فرهنگ درآمد.
وی حین خدمت در وزارت فرهنگ، در دانش سرای عالی مشغول تحصیل گردید و در سال 1324 در رشته زبان و ادبیات فارسی لیسانسیه شد. ضمن انجام خدمات فرهنگی و تدریس و نیز ریاست اداره انتشارات و تبلیغات وزارت فرهنگ، مدارج مختلف علمی را طی کرد؛ ابتدا در دوره فوق لیسانس زبان و ادبیات فارسی و سپس در دوره دکتری این رشته ادامه تحصیل داد. در سال 1335 از رساله دکتری خود دفاع نمود.
در همان سال به دانشگاه تهران منتقل شد و ریاست دانشکده ادبیات به او محوّل گردید. ضمن تدریس در دانشگاه از محضر درس آیت الله سید عبدالرسول صدرایی استفاده کرد و بعضی از شاخه های معارف اسلامی را نزد وی فراگرفت. در سپتامبر سال 1961 (1341ش) از طرف دانشگاه تهران برای تصدی کرسی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه معتبر استراسبورگ فرانسه مأموریت یافت که پس از جنگ بین الملل اول تعطیل شده بود تا ادبیات فارسی در آن کشور رونق گذشته خویش را بیابد. چندی بعد انستیتو زبان و فرهنگ و تمدن ایرانی تأسیس شد و گروهی از دانشجویان ایرانی، افغانی، فرانسوی و عرب مشغول تحصیل شدند و درس زبان فارسی در مدارس فرانسه رسمیت یافت.
کتابخانه انستیتو زبان و ادبیات و فرهنگ و تمدن ایرانی در پنج زبان تأسیس گردید و انتشارات دو زبانه فارسی و فرانسه در این مرکز برقرار شد. سردبیری این انتشارات نیز با وی بود. از جمله فعالیت های این مؤسسه برگزاری دو نمایشگاه بزرگ آثار هنری ایران در دانشگاه استراسبورگ و... بود.
وی پس از چهار سال به ایران بازگشت و در دانشکده ادبیات مشغول تدریس شد. سپس طی حکمی از سوی دانشگاه تهران نامزد تصدی کُرسی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه بیروت شد، اما به علت تیرگی روابط سیاسی دو کشور مأموریت در دانشگاه بیروت (لبنان) را تعطیل کرد و به ایران برگشت و در دانشکده ادبیات مشغول تدریس شد.