حزن بنی جعده

حزن بنی جعده. [ ح ِ ن ِ ب َ ج َ دَ ] ( اِخ ) نام موضعی است و گفته اند که حزن غاضرة میان این حزن و حزن بنی یربوع واقع است. ( معجم البلدان ).

💡 سپس روى به جعده كرد و فرمود: اى دشمن خدا مرا كشتى، خدا ترا بكشد، به خدا سوگندبعد از من نصيبى نخواهى داشت، آن شخص ترا فريب داده، خدا ترا و او را به عذاب خودخوار فرمايد.

💡 از حلم امام آنكه: وقتى امام حسين عليه السلام از برادر درباره قاتلش سؤال كرد، حاضر نشد اسم جعده را به زبان بياورد.

💡 البته اين ناراحتيها بزودى فروكش كرده و شب نشده، خاتمه يافت و معاويه با دادنپيشكش هاى گرانبهاى فراوان، آنان را از خود خرسند كرد. معاويه به عتبه گفت: تونسبت به جعده چه مى كنى.

💡 جعده هميشه ملازم على (ع ) بود. روزى حضرت على (ع ) مى خواست سخنرانى كند. جعدهسنگى نصب كرد و حضرت على (ع ) در حالى كه لباس پشمى پوشيده و شمشير خود رابا ليف خرما حمايل كرده و در پايش دو كفش از ليف خرما بود و پيشانيش پينه بسته بود،بالاى آن سنگ رفت و براى مردم سخنرانى كرد. (724)

💡 حضرت امير (ع ) بعد از بازگشت از جنگ جمل، جعده بن هبيره مخزومى را به خراسانفرستاد و چون به نيشابور رسيد و دانست كه مردم آن منطقه كافر شده اند، بازگشت واميرالمؤ منين (ع )، خليد بن قرّه يربوعى را فرستاد. او نيشابور را محاصره كرد و اهالىآنجا با او صلح كردند. مردم مرو نيز با از در آشتى برآمدند. (709)

💡 اين بود گزيده اى از شرح حال جعده پسر خواهر حضرت امير (ع ) كه از طرف آن حضرتبه كارگزارى خراسان انتخاب شده بود.