جاه فزای

جاه فزای. [ ف َ ] ( نف مرکب ) جاه فزاینده. آنچه مقام و رتبه را فزونی دهد:
جاه فزای سپهر نیست وجودت که نیست
آینه آسمان نورفزای از بخار.خاقانی.رجوع به جاه شود.

جاه فزاینده

💡 بیا ساقی آن جام شادی فزای که بنیاد غم را در آرد ز پای

💡 آن بقا از جان نبود از عشق بود زانکه عشق جان فزایی یافتم

💡 به مشکوی مشکین بتان سرای همه سر پر از خاک و زاری فزای

💡 خال رخساره دین چتر سر خسرو شرع نقطه نون نبوت علم علم فزای

💡 جز نام دلربای تو از شرق تا بغرب زینت فزای دفتر لیل و نهار نیست

💡 راحت فزای گشت چو رخسار حور عین اشعار من به مجلس همچون جنان تو