جان فرسودن

جان فرسودن. [ ف َ دَ ] ( مص مرکب ) جان را ناتوان کردن. روان را خسته ساختن:
عقل داند که پر زیان بوده ست
هرکه از بهر حال جان فرسود.کمال اصفهانی ( از ارمغان آصفی ).رجوع به جانفرسا و جانفرسای شود.

جان را ناتوان کردن

💡 چون خاک به زیر پایها فرسودن به زانک به عجب آب روی افزودن

💡 زینسان که فراق خواهدم فرسودن بر خاک ز من سایه نخواهد بودن

💡 جد بود پا به سفر فرسودن هزل یک لحظه به راه آسودن

💡 کار حکمت دیدن و فرسودن است کار عرفان دیدن و افزودن است