تنها میر

تنهامیر. [ ت َ ] ( نف مرکب ) که بیکس میرد. که در مرگ وی کسی در بالینش نباشد. که در حال مرگ کسی از وی تیمارداری نکند و او را پرستاری نباشد:
بداند هرکه باتدبیر باشد
که تنهاخوار، تنهامیر باشد.نظامی.رجوع به تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.

که بیکس میرد. که در مرگ وی کسی به بالینش نباشد.

💡 آب چشم و آتش دل هردو می‌سوزد مرا ای خوشا پروانه کو را خصم تنها آتش است

💡 رقص او تنها نه گرم پیچ و تابم کرده است شعلهٔ آواز پرسوزش کبابم کرده است

💡 آفتاب چرخ تنها سوزد و گوید «مسوز» وای تنها ماندگان، ای وای تنها ماندگان!

💡 دل درین (ره) زد قدم جان ماند تنها گفتمش صبر کن تا بنگری کاحوال او چون می‌شود

💡 میان مجمع رندان همی خواهم که بنشیند به شرطی کان بت مه رو به تنها زان ما باشد

💡 و همه آنها روز رستاخيز تك و تنها در محضر او حاضر ميشوند) (و كلهم آتيه يوم القيامةفردا).