تشویر دادن

تشویر دادن. [ ت َش ْ دَ ] ( مص مرکب ) شرمگین کردن. خجل کردن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ):
کند لطائف طبع تو بحر را حیران
دهد شمائل حلم تو کوه را تشویر.انوری ( از آنندراج ).ز مکر طاعن طاعون گرفته ایمن باش
که بانگ سگ ندهد نور ماه را تشویر.بدر جاجرمی.و رجوع به تشویر شود.

شرمگین کردن خجل کردن

💡 یا درآن تشویر آبی گشتمی در جگر او را شرابی گشتمی

💡 کمر ببسته به سودای خدمتت جوزا کله نهاده ز تشویر رفعتت کیوان

💡 وارهید از ننگ خودبینی خویش تا کی از تشویر بی‌دینی خویش

💡 تویی که صبح ضمیر منیرت از سر عار فشاند بر رخ خورشید دامن تشویر

💡 صد عالمِ تشویر پدیدار آمد یک پرده کنون ز پیش برنگرفتم

💡 بر سینه زند سنگ ز تشویر کفت کان وز شرم شود غرق عرق پیش دلت یم