تسامح عرفی

[ویکی فقه] تسامح عرفی به نادیده گرفتن امور کم اهمیت توسط عرف اطلاق می شود.
تسامح عرفی، عبارت است از نادیده گرفتن مسائل کوچک و کم اهمیت، در بررسی موضوعاتی که احتیاج به قضاوت عرف دارد.
توضیح
عرف، به دو صورت به مسائل نظر می کند:۱. نظر مسامحی؛ ۲. نظر غیر مسامحی.در نظر مسامحی، بنای عرف بر ندیدن و به حساب نیاوردن مسائل کوچک و کم اهمیت است و خود نیز به این مسامحه توجه دارد، مثل این که در یک خروار گندم، مقداری ناخالصی (خاک و کاه) وجود دارد، اما عرف می گوید: این یک خروار گندم است و مقدار ناخالصی را به علت ناچیز بودن، به حساب نمی آورد.
عناوین مرتبط
عرف مسامحی؛عرف غیر مسامحی.

💡 اگر روایت طبری در باب آنکه وی یک دست داشت، درست باشد ممکن است، همین نکته بهانه‌ای شده باشد که بزرگان ناراضی او را خیلی زود از سلطنت برکنار کرده باشند. از روایات مانوی هم بر می‌آید که وی نسبت به مانی همچنان نظر تأیید و مساعدت داشته است و این نکته حاکی از سیاست تسامح جویی اوست.

💡 از روایت‌های گوناگون چنین برمی‌آید که دومین شاه ساسانی، شاپور یکم (دوران سلطنت از ۲۴۱ تا سال ۲۷۱ میلادی) نسبت به ادیان و مذاهب و افکار خارجی تسامح داشته‌است. مانی در زمان شاپور ظهور کرد و به حضور شاپور رسید و اجازه یافت، دین خود را تبلیغ کند. انتشار مانویت در قلمرو ساسانی که اثر دیرپایی داشت، مدیون همین روحیهٔ تسامح بود که بی‌تردید پسند خاطر کرتیر نبود.