تسامح عرفی

💡 اگر روایت طبری در باب آنکه وی یک دست داشت، درست باشد ممکن است، همین نکته بهانه‌ای شده باشد که بزرگان ناراضی او را خیلی زود از سلطنت برکنار کرده باشند. از روایات مانوی هم بر می‌آید که وی نسبت به مانی همچنان نظر تأیید و مساعدت داشته است و این نکته حاکی از سیاست تسامح جویی اوست.

💡 از روایت‌های گوناگون چنین برمی‌آید که دومین شاه ساسانی، شاپور یکم (دوران سلطنت از ۲۴۱ تا سال ۲۷۱ میلادی) نسبت به ادیان و مذاهب و افکار خارجی تسامح داشته‌است. مانی در زمان شاپور ظهور کرد و به حضور شاپور رسید و اجازه یافت، دین خود را تبلیغ کند. انتشار مانویت در قلمرو ساسانی که اثر دیرپایی داشت، مدیون همین روحیهٔ تسامح بود که بی‌تردید پسند خاطر کرتیر نبود.

💡 در روابط اجتماعی و حقوقی، تسامح عرفی به معنای پذیرش برخی رفتارهای کوچک است که بر خلاف قوانین سخت‌گیرانه اما در فرهنگ جامعه پذیرفته شده‌اند.

💡 قاضی در هنگام صدور حکم ممکن است با در نظر گرفتن تسامح عرفی موجود در آن منطقه، برخورد کمتری با خطاهای جزئی و غیرعمدی داشته باشد.

💡 برای حفظ صلح و دوستی میان همسایه‌ها، اعمال تسامح عرفی در برابر رفتارهای کوچک و بی‌اهمیت می‌تواند نقش بسیار مهمی در جلوگیری از تنش‌ها ایفا کند.