لغت نامه دهخدا
تریت قشلاقی. [ ت ِ ق ِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان خروسلو در بخش گرمی اردبیل که 75 تن سکنه دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
تریت قشلاقی. [ ت ِ ق ِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان خروسلو در بخش گرمی اردبیل که 75 تن سکنه دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
دهی است از دهستان خروسلو در بخش گرمی اردبیل که ۷۵ تن سکنه دارد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سنگسریها شاخصترین کوچندگان دامنههای البرز هستند. آنها طولانیترین مسیر کوچ جهان را طی میکنند بهطوریکه فاصلهٔ دورترین نقطهٔ ییلاقی و قشلاقی آنان به بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر میرسد. برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانیترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند.
💡 سرده روستایی ییلاقی و تابستاننشین (بهار و تابستان) است. مردمان سرده در پاییز و زمستان در روستاهای قشلاقی جلگه بخش رحیمآباد یعنی کج محمدگوابر، سیسرا (رودسر)، گزلبن، خورتابسرا و کوشکوه ساکن میشوند.
💡 در سالهای پایانی سدهٔ ۱۳ شمسی، بامریهای ساکن در بمپور را ۲۵۰ خانوار تخمین زدهاند. در سال ۱۳۶۴، ۲٫۱۷۰ خانوار از این طایفه در منطقهٔ ییلاقی هودیان و مناطق قشلاقی دشت دلگان و سی میش ساکن بودهاند. بامریهای ساکن در منطقهٔ سرحد را همراه با طایفهٔ برهانزایی ۶۰ خانوار برشمردهاند. در سال ۱۳۷۷، جمعیت طایفهٔ مستقل بامری ساکن در ایرانشهر ۱۹۹ خانوار شامل ۱۸۲‘۱ نفر، و درخاش ۶۷ خانوار شامل ۳۱۹ نفر بودهاست.
💡 مناطق قشلاقی عشایر فارس عموماً دشتهای جنوب شرقی، جنوب غربی و گاهی نیز دشتهای مرکزی استان را شامل میشوند و عموماً ارتفاع کم و هوای ملایم در زمستان و بسیار گرم در تابستان دارند قشلاق ایل قشقایی در دامنه جنوبی رشتهکوههای زاگرس قرار دارد و گاهی نیز از این کوهها فاصله زیادی گرفته و به سوی دشتهای کم ارتفاع ساحلی و تا زمینهای دشتستان و استان بوشهر و نوار ساحلی جنوب پیش میرود.
💡 دانش آموزان پسر تا مقطع تحصیلی راهنمایی ودختران طی سالهای اخیر تامقطع پیش دانشگاهی در خود روستا تحصیل میکنند.اخیراً (از سال ۸۴ ) مردمان شهر نشینش با مراجعه مجدد به روستا اقدام به ساخت ویلای قشلاقی برای خود کرده اند
💡 تپه پور سوقلی مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان اردبیل، بخش مرکزی، دهستان بالغلو، روستای قاسم قشلاقی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۴۵۱۶ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.