بستان بدوران

بستان بدوران. [ ب ُ ن ِ... ] ( اِخ ) باغ معروفی به بغداد بود در قرن چهارم هَ. ق. رجوع به اخبارالراضی چ 1935 م. ص 218 شود.

باغ معروفی به بغداد بود در قرن چهارم ق.

💡 گل بدوران تو از حسن خود ار لاف زند به نسیمی ز توأش باد صبا پرده درد

💡 چکند دل که بدوران غمت خون نخورد می دهد خون جگر سوخته اش چون نخورد

💡 غیر از علی در امکان آشفته کس ندیده کز حادثی بدوران فعل قدم برآید

💡 نوبت عیداست و عید دولت و دین است عید بدوران شهریار قرین است

💡 چون چشم مست اوست مرا ساقی از ازل سرمست و پرخمار بدوران نشسته ایم

💡 به ریحان چه می کنم که ریحان من توئی شکفته گل بهشت بدوران من توئی