برچین گاه

برچین گاه. [ ب َ ] ( اِ مرکب ) کرسی و صندلی. ( ناظم الاطباء ). نشستگاه و کرسی. ( آنندراج ).

کرسی و صندلی نشستگاه و کرسی.

💡 همچو عمرم بی وفا بگذشت ماهم سالها عمر گو برچین بساط ماه و سال خویشتن

💡 تخم اشکی بفشان، خوشه آهی برچین مگذر بیخبر از مزرع بی دانه صبح

💡 دکان ناز دو سه روز، جان من، برچین که جان حسن فروشان چنین برون آمد

💡 خوش رست چمن رشته خارا برچین خوش یافت بهار پر ز دیبا برچین

💡 مکن بر خطا پیش برچین زرنگ برون آ چو آئینه چین ز زنگ

💡 دو هندوی زلفش پر از چین شده سرافکنده در چین و برچین شده