باد خورا

بادخورا. ( اِ مرکب ) کچلی و اطلسی سر. ( ناظم الاطباء ).

کچلی و اطلسی سر

💡 غبار آینه‌گشتی‌، غبار دل مپسند مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا

💡 با عاشقی چه کار تو را هان بگویمت بشنوزمن که عشق تو رانیست در خورا

💡 خورا بود و خوش تا زبان داشتی سخن ساختن از در آشتی

💡 خورا هر چه بینی تو از کم و بیش کند همچو خود هر یکی خورد خویش