امید گسلیدن

امید گسلیدن. [ اُ گ ُ س ِ / س َدَ ] ( مص مرکب ) امید گسستن. نومید شدن:
آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو
تا نرسد بدامنت دست امید نگسلم.سعدی.مردم و حسرتم همان از تو امید نگسلد
دوخته ام براه تو دیده نیم باز را.باقر کاشی ( از آنندراج ).

امید گسستن. نومید شدن

💡 امید ما به دوستی دوستان تو است بر دوستان قرین به صدق و صفا تویی

💡 گل مراد برآورد در ریاض امید به دل ز هجر تو خاری که می خلید مرا

💡 از این برآمده کاخ است خاک بر سر من کزو امید ندارم مراد وصل و کنار

💡 نه دیدار تو بودش کام و امید نه رخسار تو بودش ماه و خورشید