الفتی یزدی

الفتی یزدی. [ اُ ف َ ی ِ ی َ ] ( اِخ ) میرحسین. شاعر قرن دهم، از مردم یزد بود. در عصر همایون پادشاه به هند رفت و از مصاحبان علیقلی خان زمان که از اکابرامرای اکبری بود گردید. وی در علوم ادبی و ریاضی دست داشت و معاصر وحشی بافقی بود. این دو بیت ازوست:
مشت خاشاکیم و داریم آتشی همراه خویش
دور نبود گر بسوزیم از شرار آه خویش.
تا گردصفت دامن یاری نگرفتیم
از پا ننشستیم و قراری نگرفتیم.
و رجوع به تذکره هفت اقلیم چ هند ص 187 و منتخب التواریخ ج 3 ص 189 و شمع انجمن ص 32 و آتشکده یزدان صص 274 - 275 و نتایج الافکار ص 42 و الذریعه ج 9 قسمت اول ص 91 و فرهنگ سخنوران شود.

میر حسین شاعر قرن دهم از مردم یزد بود.

💡 زان روی با بنفشه مرا هست الفتی کان شیفته چو زلف تو پشت دوتاه داشت

💡 ندارند از ته دل، الفتی اهل جهان باهم مگر در خواب مژگانی به مژگان آشنا گردد

💡 با گریبان نیست وحشت مشربان را الفتی جامهٔ عریانی صحرا سراپا دامن است

💡 الفتی هست صفایی به سهی قدانم بوده از سرو مگرتخته ی گهواره ی ما

💡 چند روزی شد که دارم با تأمل الفتی شاهد معنی همان بهتر که نبود در حجاب

💡 نبود رغبتی او را بدین دو روزه حیات نبود الفتی او را بدین سراچه دون