افتابه دار
لغت نامه دهخدا
( آفتابه دار ) آفتابه دار. [ ب َ / ب ِ ] ( نف مرکب ) آنکه در خانه پادشاهان و اعیان رجال شغلش آفتابه داشتن است.
فرهنگ فارسی
( آفتابه دار ) ( اسم ) آنکه در سرای پادشاهان و رجال شغلش آفتابه داشتن است آفتابهچی.
آنکه در خانه پادشاهان و اعیان رجال شغلش آفتابه داشتن است
جمله سازی با افتابه دار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 دلیران آن بوم را بی گناه رود سر به دار و شود تن به چاه
💡 ای شاه جهان تو بندگان داری چون رستم و طوس و بیژن و قارن
💡 تو قلم به دست داری و جهان چو نقش پیشت صفتیش مینگاری صفتیش میستانی
💡 بر حال من زار جگرخوار نبخشی آن دل که تو داری مگر از آهن و سنگ است
💡 چنان شرم دار از خداوند خویش که شرمت ز بیگانگان است و خویش
💡 در خانههای قدیمی و سنتی، حضور افتابه دار در کنار حوض یا در اتاقهای مهمان، برای سرو آب و رعایت آداب مهماننوازی ضروری بود.
💡 آن پیرمرد که نقش افتابه دار را در مهمانخانه ایفا میکرد، با مهربانی و دقت، تمام نیازهای مهمانان را قبل از درخواست آنها برآورده میکرد.
💡 در تصاویر قدیمی از بازارهای سنتی، میتوان افتابه دار را دید که با ظرفهای فلزی خود، در میان جمعیت به دنبال مشتریان میگشت.