ابن شیرویه

ابن شیرویه. [ اِ ن ُ رو ی َ ] ( اِخ ) ابومنصور اسپهبد دوست بن محمد دیلمی. از مشاهیر ادباء. او در آغاز مذهب شیعه داشت و سب صحابه روا میشمرد و سپس از آن مذهب بازآمد. وفات اوبه سال 469 هَ.ق. بوده است و قطعه ذیل از اوست:
یاطالب التزویج انک بالذی
تبغیه منی جاهل، معذور
هل ابصرت عیناک صاحب زوجة
الا حزیناً ما لدیه سرور.

از مشاهیر ادبائ

💡 همان شیرویه را نیز این گمان بود که شیرین را بر او دل مهربان بود

💡 شعر بالا مربوط به بازداشت خسرو پرویز به دست فرزندش شیرویه است.

💡 شیرویه طبع و تیغ زبانم، عدو کجاست تا پهلوی وجود چو خسروش بر درم

💡 که خسرو ورا کرده بود جانشین به زندان همی بود شیرویه زین

💡 غرقه خون چون خسرو از شیرویه خفت نکته ای خوش در حق شیرویه گفت