ابن ابی حجه ابوجعفر احمد بن محمد قیسی قرطبی

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبی حِجّه، ابوجعفر احمد بن محمد قیسی قرطبی معروف به ابن ابی حِجَّة (۵۶۲ -۶۴۳ق /۱۱۶۷- ۱۲۴۵م )، محدث، قاری، نحوی و قاضی اندلسی.
اگرچه بعضی از متأخرین ابوجعفر احمد بن محمد قیسی قرطبی را ابن حِجَّة نامیده اند
خوانساری، محمدباقر، ج۱، ص۳۱۹، روضات الجنات، تهران، ۱۳۸۲ق /۱۹۶۲م.
وی قرآن و ادبیات عرب را در زادگاه خویش قرطبه فرا گرفت و نزد علمای آن دیار به استماع حدیث پرداخت.
سیوطی، جلال الدین، ج۱، ص۱۶۷، بغیةالوعاة، به کوشش محمد امین خانجی، قاهره، ۱۳۲۶ق.
وی در قرطبه در صدر مدرسان قرائت قرآن و عربی قرار داشت
ابن ابار، محمد، ج۱، ص۱۲۳، التکملة لکتاب الصلة، به کوشش عزت عطار حسینی، قاهره، ۱۳۷۵ق /۱۹۵۵م.
...

💡 مؤ لف گويد: مراد از عمرى بنا بر معروف، ابوعمر، عثمان بن سعيد عمرى اسدىعسكرى سمان است، يعنى تجارت در روغن مى كردوكيل حضرت عسكرى و نائب اوّل حجّت عليهما السلام بود و پسرش ابوجعفر محمّد بنعثمان عمرى است.

💡 از جمله كسانى كه در دوران غيبت صغرى، دعوى دروغين سفارت و بابيّت را سر دادند بهاين افراد مى توان اشاره كرد: اسحاق احمر،(251) باقطانى،(252) ابومحمّدشريعتى،(253) محمدبن نصير نميرى،(254) احمدبنهلال كرخى عبرتائى،(255) محمد بن على بنبلال،(256) ابوبكر بغدادى،(257) ابودلف مجنون،(258) حسين بن منصورحلاّج (259) و ابوجعفر شلمغانى.(260)

💡 راوى - به نام عبدالرّحمن بن ابى نجران - گويد: من نيز در آن مجلس حضور داشتم و چوناين سخن را از امام رضا عليه السلام شنيدم، تاريخ آن را ثبت كردم و هنوز مدّت يكسال سپرى نشده بود كه حضرت داراى فرزندى پسر به نام ابوجعفر، محمّد بنعلىّعليهما السلام شد.(44)

💡 از زراه نقل شده مى گويد: به ابوجعفر (ع ) عرض كردم: مراد از آيه (وقتهاى شب سجدهكنان به پا ايستادگان از آخرت مى ترسد و رحمت پروردگارش را اميد مى دارد. بگو آياآنان كه مى دانند و آنان كه نمى دانند برابرند)چيست ؟ فرمود: نماز شب است.(بحارالانوار، ج 87، ص 192).

💡 قسمت عمدۀ ساختمان اختصاص به بیرونی داشت که ما هم در همانجا بودیم.» علاوه براین دربابِ محل اقامت خود در رشت توصیفاتی ارایه کرده که با توجه به مجاورت محل اقامت با ساختمان بقعه‌ی سید ابوجعفر و بنای تکیه‌ی دولت به نظر می‌رسد که شرح فضایی از عمارت درب دیوانی باشد.

💡 من نيز چهل مساءله آماده ساختم. سپس، ابوجعفر (منصور) مرا احضار كرد. نزد او كه درحيره رفتم. چون بر او وارد شدم، جعفر عليه السلام در سوى راستش ‍ نشسته بود. چوناو را ديدم، هيبت او مرا بسيار متاءثر ساخت، به طورى كه از ديدن ابوجعفر (منصور) چنيننشده بودم. سلام كردم و نشستم.