ابن باذش ابوجعفر احمد بن علی انصاری

[ویکی فقه] اِبْن ِ باذِش، ابوجعفر، احمد بن علی انصاری (۴۹۱-۵۴۲ق / ۱۰۹۸-۱۱۴۷م )، خطیب، مقری، محدث و نحوی است.
وی غرناطی جیانی الاصل بود و پدرش نیز به ابن باذش شهرت داشت.
اساتید
به گفته ابن ابار وی بیش از هشتاد و اندی استاد داشت
ابن ابار محمد، المعجم فی اصحاب القاضی الامام ابی علی الصدقی، ج۱، ص۲۹، قاهره، ۱۳۷۸ق /۱۹۵۸م.
ابن باذش مردی ادیب، عالم به قرائات و در کار دانش ژرف نگر و نقاد بود، چنانکه وی را یکی از مفاخر زمان خود شمرده اند.
ابن ابار محمد، المعجم فی اصحاب القاضی الامام ابی علی الصدقی، ج۱، ص۲۹، قاهره، ۱۳۷۸ق /۱۹۵۸م.
...

💡 ابوجعفر به او فرمود: اى عمو بنشين، خدايت رحمت كند.

💡 راوى عرض كرد: (شما سمين تريد و يا ابوجعفر عليه السلام ؟)

💡 ابوجعفر حنبلى (متوفاى 476)، فقها و ديگران به محضرش رفته، دست و سرش را مىبوسيدند.(13)

💡 آورده اند كه جوانى زاهد از اهل شام به نزديك ابوجعفر محمد باقر عليه السلام بسيارنشستى. روزى گفت: من به نزديك تو نه از دوستى تو مى نشينم بلكه ازتفضل و فصاحت تو مى نشينم.