«والادگر» واژهای فارسی است که صفت مرکب به شمار میرود و از ترکیب «والاد» و پسوند «گر» ساخته شده است؛ این پسوند در فارسی به شغل یا مبالغه اشاره دارد. معنای اصلی این واژه «بنا» یا «معمار» است و به کسی اطلاق میشود که در ساخت و ساز عمارت و ساختمان مهارت دارد. در منابع قدیمی مانند برهان قاطع، آنندراج و ناظم الاطباء، والادگر به شخصی گفته میشود که ردههای آجر یا سنگ را روی هم گذاشته و دیوار یا ساختمان میسازد. برخی منابع معنای دقیقتری ارائه کرده و والادگر را به «دیوارساز» نیز تعبیر کردهاند، به ویژه کسی که دیوار گلی را چینه چینه بر بالای هم میگذارد. در اصطلاح عربی، شخصی که دیوار چینهای میسازد «رهّاص» نامیده میشود و معادل والادگر در فارسی است. این واژه در فرهنگهای فارسی معاصر مانند فرهنگ معین و فرهنگ عمید نیز به معنای «بنا» و «معمار» ثبت شده است و کاربرد آن در متون تاریخی و ادبی دیده میشود.
والادگر
لغت نامه دهخدا
والادگر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) والادگر = والاذگر، از: والاد + گر ( پسوند شغل و مبالغه ). ( حاشیه دکتر معین بر برهان قاطع ). بنا. ( برهان قاطع ) ( آنندراج )( ناظم الاطباء ). عمارت کننده. ( برهان قاطع ). || بعضی دیوارساز و دای گر را گفته اند و آن شخصی باشد که دیوار گلی را چینه بر بالای هم گذارد و او را به عربی رهّاص خوانند. ( از برهان قاطع ). دیوارساز. ( آنندراج ). کسی که رده های آجر و یا سنگ را در بنای دیوار روی هم گذاشته دیوار را می سازد. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ معین
(گَ ) بنا، معمار.
فرهنگ عمید
بنّایی که دیوار گلی چینه چینه می سازد، بنّا، معمار.
فرهنگ فارسی
بنا، معمار، بنایی که دیوارگلی چینه چینه سازند
( صفت ) ۱ - کسی که عمارت سازد بنا. ۲ - کسی که دیوار گلی را چینه چینه بر بالای هم گذارد.
جمله سازی با والادگر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 معماری (مهرازی، والادگری یا رازیگری)، شیوه طراحی و روش ساخت و ساز ساختمانها و دیگر سازههای کالبدی است.
