واصبا
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
وصب (۲ بار)
«واصِب» در اصل از مادّه «وصوب» به معنای بیماری های مزمن و به معنای دوام گرفته شده است، و بعضی آن را به معنای «خالص» تفسیر کرده اند (طبعاً تا چیزی خالص نباشد دوام پیدا نخواهد کرد) و ممکن است تعبیر آیه فوق اشاره به هر دو جهت باشد، یعنی همیشه و هر زمان دین خالص از آن خدا است، و کسانی که دین را به معنای اطاعت گرفته اند، «واصِب» را به معنای واجب دانسته اند یعنی تنها باید اطاعت فرمان خدا کرد. در روایتی می خوانیم: شخصی تفسیر این جمله را از امام صادق(علیه السلام)سؤال کرد، امام فرمود: «واصب» یعنی واجب.
. وُصُوب به معنی ثبوت و دوام است «وَصَبَ الشَّیْءُ وُصُوباً: دام وَ ثَبَتَ» یعنی شیاطین از هر طرف زده میشوند تا مطرود گردند و برای آنهاست عذاب دائم.. دین به معنی طاعت و بندگی است یعنیاطاعت و بندگی بطور همیشه برای اوست و نباید جز او را بپرستید. آنچه در آسمانها و زمین است ملک اوست و بندگی همیشه برای اوست آیا از غیر خدا میترسید و پرهیز میکنید؟! این لفظ فقطدوبار در قرآن آمده است.
جمله سازی با واصبا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در اين مجموعه آيات و بعضى ديگر مى بينيم خداى متعال دين را بر واقعيتى اطلاق مى فرمايد كه وابسته به او يا مال اوست: و له الدين واصبا و اين دين غير از آن دينى است كه هر انسانى دارد و عبادت است از يكى از انواع زندگى كه پيش مى گيرد و در واقع رخدادى است كه آگاهانه و به نحو ارادى در خويشتن ايجاد مى كند.
💡 بدينسان بخشى از زندگى ما آگاهانه و ارادى است و بخشى از آن تكوينى و چاره ناپذير با خدا دارد. دو دين - يا شيوه و راه و رسم زندگى - هست: يكى آن كه به اختيار و آگاهانه پيش مى گيريم، و ديگرى آن كه بر ما وقوع مى يابد. از اين دومى است كه خدا چنين ياد مى فرمايد: و له ما فى السماوات والارض و له الدين واصبا (109)
💡 و له ما فى السموات و الارض و له الدين واصبا.(36) و هر آنچه در جهان هاىبرين و در عالم طبيعت هست متعلق به اوست و (دين ) كه دائما و بطور لاينقطع وپيوسته در حال وقوع است متعلق به اوست.
