نودستوریان

{neogrammarians} [زبان شناسی] پیروان مکتبی از زبان شناسی تاریخی تطبیقی در قرن نوزدهم که معتقد بودند قواعد آوایی هیچ استثنایی ندارند

نودستوریان ( neogrammarians ) پیروان مکتبی از زبان شناسی تاریخی ـ تطبیقی در سدهٔ نوزدهم بودند که تغییر زبان را فرایندی منظم می دانستند و معتقد بودند قواعد آوایی هیچ استثنایی ندارند و تمامی تغییرات زبانی بر پایهٔ قواعد قابل تبیین پذیرند.
آنان بر این باور بودند که تغییرات آوایی اتفاقی و تصادفی نیست بلکه برای هر تغییری علت و توضیحی می توان یافت. آن ها با این کار محدودیت های سنگینی برای انواع ریشه شناسی ها وضع کردند. نودستوریان هم چنین اصرار می ورزیدند که باید به زبان ها و گویش های زندهٔ معاصر بیشتر پرداخت، و کمتر به بازسازی زبان های آغازین و هم چون زبان نیا - هندواروپایی پرداخت.
نودستوریان زبان شناسی تاریخی رایج را به اندازه کافی علمی ندانسته و عامدانه کوشیدند تا از آن بگسلند. اغلب پیروان مکتب نودستوری، آلمانی بودند ( برای نمونه آوگوست لسکین و کارل بروگمان ). در انگلستان رایت، در فرانسه آنتوان میه، در امریکا بوآس، ساپیر و بلومفیلد از پروردگان این مکتب به شمار می روند.
نودستوریان نظریاتی چون «روح ملت» را رد می کردند و نظریهٔ «زبان به سان یک اندامواره» را کنار نهادند و به جای آن، نظریه ای را پیش نهادند که می گوید زبان در اذهان فرد فرد سخنگویان آن جای دارد.

پیروان مکتبی از زبان‌شناسی تاریخی ـ تطبیقی در قرن نوزدهم که معتقد بودند قواعد آوایی هیچ استثنایی ندارند.

💡 لئونارد بلومفیلد در شیکاگو به دنیا آمد. پدربزرگ و مادربزرگ او اصلاً یهودیانی اتریشی بودند که در ۱۸۶۸ به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. در ۱۸۹۶ پدر و مادر او شیکاگو را ترک کردند و در الکهارت لیک واقع در ایالت ویسکانسین اقامت گزیدند و ادارهٔ هتل ارزان‌قیمتی را به عهده گرفتند. بلومفیلد تحصیلات خود را در شیکاگو آغاز کرد. موریس بلومفیلد، زبان‌شناس تطبیقی و طرفدار سرسخت نودستوریان، عموی بزرگ او بود. لئونارد در ۱۹۰۹ با آلیس سه‌یرز ازدواج کرد. آنها از خود صاحب فرزندی نشدند اما دو کودک پسر را به فرزندخواندگی گرفتند.