نامه ابن زیاد به امام حسین

[ویکی فقه] وقتی کاروان امام حسین (علیه السّلام) در کربلا فرود آمد، ابن زیاد نامه ای به امام نوشت و امام در جواب فرمود: «من برای این نامه جوابی ندارم؛ زیرا او مستحق عذاب است».
پس از استقرار امام و همراهانش، حر نیز در برابر آن حضرت اردو زد. آن گاه ابن زیاد را از آمدن امام به کربلا آگاه ساخت.
نامه ابن زیاد به امام
از این رو ابن زیاد نامه ای برای امام حسین (علیه السّلام) به این مضمون نوشت: اما بعد، ای حسین، به من خبر رسیده که در کربلا فرود آمده ای. امیرالمؤمنین یزید بن معاویه نامه ای برای من فرستاده که سر بر بالشت نگذارم و غذای سیر نخورم مگر اینکه یا تو را بکشم و یا اینکه تسلیم فرمان من و یزید شوی، والاسلام. وقتی این نامه به دست امام رسید و آن را خواند، فرمود: «من برای این نامه جوابی ندارم؛ زیرا او مستحق عذاب است».

💡 عبيدالله وقتى نامه ابن سعد را خواند، گفت: اين نامه فرد خيرخواه براى امير خود است،شمر با اين پيشنهاد مخالفت كرد و گفت: براى شوكت و عظمت شما صلاح در اين است كهحسين بفرمان شما باشد، عبيدالله اين را پسنديد و در نامه اى به عمر سعد نوشت:

💡 اما يزيد بن معاويه - عليهما الهاوية -، چون نامه ابن زياد بدنها به دست آن سر كردهاهل عناد رسيد بر مضمون نام مطلع گشت در جواب ابن زياد، نوشت كه سر مطهر فرزندساقى كوثر را با سرهاى جوانان و ياران آن جناب كه در ركاب آن حضرت شهيد شدهبودند با كالاها و حشم و زنان اهل بيت و عيالات آن جناب، روانه شام نمايد.

💡 حرّ، نامه ابن زياد را بر حضرت خواند و ايشان را كه خواستار ادامه مسير و رسيدن بهجايى كه آبادى و آبى باشد، از رفتن بازداشت؛ زيرا چشمان پيك ابن زياد او را مىنگريست و هر حركت مخالف فرمان اربابش، پسر مرجانه را ثبت مى كرد.

💡 امام عليه السلام چون نامه ابن زياد را خواند، آن را بر زمين انداخت و چنينفرمود:((رستگار نباد مردمى كه خشنودى خلق را بر غضب خدا مقدم داشتند)).