ملازمه حسن عقلی و امر شرعی

[ویکی فقه] بحث از ملازمه یا عدم ملازمه میان حسن عقلی چیزی با تعلّق امر شرعی به آن را ملازمه حسن عقلی و امر شرعی گویند.
ملازمه حسن عقلی و امر شرعی، ملازمه میان تحسین عقل درباره چیزی و تعلق امر شرعی به آن است،
← مثال
در این که آیا چنین ملازمه ای وجود دارد یا نه، میان اصولی ها اختلاف است:مشهور می گویند میان حسن عقلی و امر شرعی ملازمه وجود دارد،اما برخی به تفصیل رو آورده اند و میان حسن و قبح متاخر از حکم شرعی که مربوط به عالم امتثال و عصیان است و حسن و قبح مستقل از حکم شرعی فرق گذاشته و ملازمه را در مورد اول محال و در مورد دوم ممکن دانسته اند.

💡 بر تو غیب آسمان چون عیب عالم ظاهرست زان که چون عقلی و جان هم پیشوا و هم پیش بین

💡 زانکه تو از کفر زلف زانکه تو از چشم مست آفت دینی و دل رهزن عقلی و هوش

💡 لایب نیتس: بین صور عقلی و اشیاء خارجی محیط بر این صور، انطباق کامل وجود دارد. اما این انطباق ناشی از تأثیر متقابل عقل و طبیعت در یکدیگر نیست. بلکه ناشی از انسجام ازلی بین آنهاست.

💡 مبالغه یا تبلیغ، افراط در وصف است چنان‌که از امکان عقلی و عادی خارج نباشد و قریب‌الوقوع باشد. مانند بیت زیر از فرخی که چون تعلیق به شرط کرده از اینگونه‌است:

💡 خود تو چو عقلی و این جهان همه چون تن از تن بی‌عقل کی بیاید کاری