ماسرجویه

ماسرجویه. [ س ِ ج ُ وَی ْه ْ/ س َ ی َ ] ( اِخ ) طبیب بصری یهودی که ماسرجیس نیز نامیده می شد. وی علاوه بر ترجمه کتاب اهرن القس صاحب تصانیفی دیگر است از آن جمله است: کتاب قوی الاطعمه و منافعها و مضارها و کتاب العقاقیر و منافعها و مضارها. ( از تاریخ الحکما قفطی ص 324-325 ). کتابهای اهرن القس را از سریانی به عربی نقل کرده و بر کتاب کناش اهرن که سی مقاله بوده دو مقاله افزوده است. ( از الفهرست ابن الندیم، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). طبیبی یهودی و او کتاب اهرن القس رادر طب برای عمربن عبدالعزیز ترجمه کرد و ابن البیطاراز او بسیار نقل آرد از جمله در کلمه جنطیانا. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). یهودی ایرانی مترجم معروف کتابهای اهرن یا هارون اسکندرانی. ( از انتقال علوم یونانی به عالم اسلامی ترجمه احمد آرام ص 57 و 58 ).

ماسَرْجویه
(یا: ماسَرجیس) نام دو پزشک در قرون نخست اسلامی. ۱. ماسر جویۀ بصری، پزشک یهودی ـ سوریِ دورۀ اموی (قرن ۱ق)، که قدیمی ترین مترجم کتابی پزشکی (کُناش آهرون اسکندرانی) به عربی است؛ از دیگر آثار او: قوی الاطعمه و منافعها؛ کتاب العقاقیر و منافعها و مضارها. ۲. ماسر جویه (نیمۀ دوم قرن ۲ق ـ قرن ۳ق) به احتمال زیاد مسیحی و از اهالی جندی شاپور.

💡 ماسرجویه در بصره زاده شد و زبان مادری‌اش سریانی بود. به احتمال زیاد او در گندی شاپور درس خوانده بود.

💡 اغلب ماسرجویه یهودی را به اشتباه با ماسرجویه دیگری از مردم گندی‌شاپور، یکی گرفته‌اند. ماسرجویه گندی‌شاپوری در سدهٔ سوم هجری می‌زیست و رساله «ابدالُ الادویه» را که کهن‌ترین رساله دربارهٔ داروهای جایگزین است، نوشت.