قبیله بنی حارث بن کعب

[ویکی فقه] بنی حارث بن کعب، قبیله عرب قحطانی یمانی از دودمان حارث بن کعب بن عمرو بن عُلَه بن جَلد بن مالک (مَذحِج) که نسب آنان به نیای بزرگشان یَعرب بن قحطان می رسد.
از نام این قبیله، گاه به صورت بَلحارث یاد می شود.
دین شعیب
حارث بن کعب را از «معمَّرین» دانسته اند و در فصاحت نام بردار بوده است. وی در ۱۶۰سالگی در جمع فرزندانش، ضمن بیان خصلت های انسانی خویش و وصایای خردمندانه اخلاقی و الهی به آنان، خود را از چند تن عرب دانسته است که بر دین شُعیب پیامبر (علیه السلام) باقی بوده اند.
ریاست قبایل
از میان تیره های فراوان قبیله بزرگ مالک بن اُدَد، بنی حارث حکومت و ریاست را به دست داشت.به نوشته برخی، نیاکان بنی حارث، بنی مذحج، پس از ویرانی سد مَارِب این منطقه را ترک گفتند و به شهر نجران، در میان حجاز و یمن، رفتند و پس از نبرد با اَزْد، قبیله دیگر قحطانی، که پیش از آن در آن جا سکونت گزیده بودند، بر این ناحیه استیلا یافتند و تا ظهور اسلام ریاست آن جا را در اختیار داشتند.با این حال، برخی نسب بنی حارث را به ازد می رسانند. به عقیده آنان، بنی حارث پس از غلبه بر ازد و به دست گرفتن ریاست، نسب آنان را یافته اند.
جمرات عرب
...

💡 محمّد پیمان صلحی با یکی از زیرشاخه‌های قبیله بنی‌خزاعه بست. قبیله بنی‌خزاعه روابط دوستانه‌ای با محمّد داشت در حالی که دشمنش، قبیله بنی‌بکر با مکیان اتحاد داشت.

💡 سیف از قبیله بنی تمیم و ابومخنف از بنی ازد بود. جواد علی مورخ عراقی می‌گوید: «سیف متعصب به قبیله‌اش بود و مقامش را بالا می‌برد و بر آن می‌افزاید و در همه حوادث قهرمان می‌کرد، مثل اکثر مورخان زمان خود، که به قبایل خود میافزودند. به آنها تکیه نکنید.. نمی‌خواهم او را به خاطر این شور افسارگسیخته سرزنش کنم، زیرا دوران او دوران قبایل بود و نظام سیاسی موجود، یک نظام قبیله‌ای بود.»