ابن صائغ شمس الدین محمد بن عبدالرحمن

[ویکی فقه] اِبْن ِ صائِغ، شمس الدین محمد بن عبدالرحمان (۷۰۴-۷۷۶ق / ۱۳۰۴- ۱۳۷۵م )، نحوی، لغوی، محدث و فقیه حنفی مصری است.
در قاهره به دنیا آمد و ابتدا نزد شیخ محمد مصری و پس از وی نزد شیخ تقی الدین محمد بن احمد صائغ قرائات سبع و عشر را فراگرفت. نحو را از ابوحیان، معانی و بیان را از شیخ علاءالدین قونوی و قاضی جلال الدین قزوینی و فقه را از قاضی برهان الدین ابراهیم بن عبدالحق آموخت.
← سفر به دمشق
در ۷۶۹ق /۱۳۶۸م شاگرد مشهورش ابن جزری ناچار شد به سبب گرفتاریهای فراوان استاد در درسهای شبانگاهی او شرکت جوید و به همین ترتیب بود که قرآن را با قرائت سبع و عشر نزد استاد خواند. شیخ عمر خفاف نیز از جمله کسانی بود که شب هنگام در درس حاضر می شد.
ابن جزری محمد، غایة النهایة به کوشش گ برگشترسر، ج۲، ص۱۶۴، قاهره، ۱۳۵۲ق /۱۹۳۳م.
وی در آغاز به شعر و ادب توجهی نداشت، اما معاشرت با صفدی، تمایل او را به شعر برانگیخت و به گفته صفدی
صفدی خلیل، الوافی بالوفیات به کوشش هلموت ریتر، ج۳، ص۲۴۴، بیروت، ۱۹۶۱م.
...

💡 به هر سویی چو تو ای دل هزاران زار دارد او مپندار از سر نخوت توی بس زار شمس الدین

💡 مبند آن زلف شمس الدین تبریز که چون ماهی در این شستم من امروز

💡 بر مخدوم شمس الدین در رو خدمت من بحضرتش برسان

💡 در این خانه تنم بینی یکی را دست بر سر زن یکی رنجور در نزع و یکی مدهوش شمس الدین

💡 در آغوشم ببینی تو ز آتش تنگ‌ها لیکن شود آن آب حیوان از پی آغوش شمس الدین

💡 عشق شمس الدین تبریزی است این کو برون است از جهان رنگ و بو