بی زوالی

بی زوالی. [ زَ ] ( حامص مرکب ) حالت بی زوال. جاودانگی. خلود:
اختر عشق را بطالع من
صفت بی زوالی افتاده ست.خاقانی.

حالت بی زوال ٠ جاودانگی ٠ خلود ٠

💡 به کوشش آسمان کامرانی به بخشش آفتاب بی زوالی

💡 ایا ماهتاب هنر بی خسوفی و یا آفتاب ظفر بی زوالی

💡 به داغ عشق اگر سینه را نسوخته ای در آسمان تو خورشید بی زوالی نیست

💡 کوی توبه من نمود کاینک بر منزل ملک بی زوالی

💡 چو ملک بی زوالی نیست امروز چه جوئی چون کمالی نیست امروز

💡 اختر فرخنده فالی ماه هر مجلس مشو آفتاب بی زوالی شمع هر محفل مباش