بخشای

بخشای. [ ب َ ] ( نف ) بخشنده و شفقت کننده. ( ناظم الاطباء ). بخشا. و رجوع به بخشا شود.

بخشنده و شفقت کننده بخشا.

💡 بخشای بر آن مرغ که خونش گه بسمل بر خاک بریزند و طپیدن نگذارند

💡 بخشای جرم ما به علی اکبر حسین جد و برادر و پدر و مادر حسین

💡 کف او چون به بخشش آرد رای تو جهان‌بخش و بر جهان بخشای

💡 نه پرسی از کسی نام و نشانم نه بخشایی برین خسته روانم

💡 اگر توقعِ بخشایشِ خدایت هست به چشمِ عفو و کرم بر شکستگان بخشای

💡 به لطف خویش خدا را ببخش و بنوازم که وقت بنده نوازی و بنده بخشایی ست