باژبان

باژبان. ( ص مرکب ) شخصی که باج و خراج از مردم میگیرد و او را بازدار هم میگویند. ( برهان قاطع ). کسی را گویند که باژ و خراج از مردم میگیرد و او را باژدار هم میگویند. ( انجمن آرای ناصری ) ( هفت قلزم ). خراج گیر.عَشّار. مَکّاس. کسی که باج از مردم میگیرد. ( ناظم الاطباء ). کسی را گویند که باج و خراج از مردم میگیردو او را باجدار هم میگویند. ( آنندراج ):
چنین داد پاسخ که ای شهریار
پدر باژبان بودو من باژدار.فردوسی.|| ( اِخ ) طایفه ای باشند از ترکان. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( هفت قلزم ). طایفه ای از ترکمان. ( ناظم الاطباء ).

مٲمور وصول باج و خراج، باج دار، باژدار.

باجبان، مامور وصول باج و خراج، باجدار
( صفت ) مائ مور وصول باج خراج ستان محصل مالیات.

💡 چنین داد پاسخ که‌ای شهریار پدر باژبان بود و من باژدار

💡 مر آن باژبان را همه خفته مست کشیدند تیغ و گشادند دست

💡 سخن باژبان را چو آگاه کرد همان گه سواری سوی راه کرد

💡 بدان باژبان چیز بسیار داد درم داد و دیبا و دینار داد

💡 بدو باژبان گفت کای پیل مست نهنکال را بست از کینه دست

💡 سوی باژبان نارسیده هنوز که بخث بد باژبان گشت کوز