عبارت «لحاظ عام» در اصطلاح زبانشناسی و اصول فقه به این معناست که کسی که یک واژه را وضع یا تعریف میکند، به یک معنای کلی و عمومی از آن توجه داشته باشد، نه به یک فرد یا مصداق خاص. به بیان سادهتر، «لحاظ عام» یعنی در نظر گرفتن یک مفهوم گسترده و شامل، به جای توجه به یک نمونه محدود و مشخص. در این حالت، ذهن واضع یا تعریفکننده، یک معنا را به صورت کلی تصور میکند و سپس آن لفظ را برای همان معنای کلی قرار میدهد. برای مثال، وقتی واژه «انسان» وضع میشود، منظور یک شخص خاص نیست، بلکه مفهوم کلی انسان به عنوان یک موجود عاقل و زنده در نظر گرفته میشود. بنابراین «لحاظ عام» یعنی توجه به ماهیت و مفهوم عمومی یک چیز، نه افراد یا نمونههای جداگانه آن. این نوع نگاه باعث میشود یک واژه بتواند بر مصادیق مختلف صدق کند و فقط محدود به یک مورد خاص نباشد. در مقابل «لحاظ خاص» قرار دارد که در آن ذهن به یک فرد یا مورد مشخص توجه میکند. در «لحاظ عام»، تمرکز بر ویژگیهای مشترک و کلی است که بین همه افراد آن مفهوم وجود دارد. به همین دلیل این روش در تعریف واژهها و ایجاد زبان بسیار مهم است، چون امکان فهم و استفاده عمومی از کلمات را فراهم میکند. در نتیجه، این اصطلاح یعنی در نظر گرفتن یک معنای کلی و فراگیر هنگام وضع یا تعریف یک واژه، به گونهای که آن واژه شامل همه مصادیق آن مفهوم شود.
لحاظ عام
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] تصور معنای کلی توسط واضع هنگام وضع است.
لحاظ عام، مقابل لحاظ خاص بوده و عبارت است از تصور معنای کلی توسط واضع در هنگام وضع و التفات نفس وی به آن، برای برقراری رابطه وضعی بین لفظ و آن معنا، مانند: وضع اسمای اجناس، که واضع در هنگام وضع، معنای کلی را در نظر گرفته و لفظ انسان را در برابر همان معنای عام و کلی وضع می کند
جمله سازی با لحاظ عام
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 از آنجا كه بعضى از اين آيات از لحاظ عام و خاص بودن يا اطلاق و تقييد يااجمال و تفصيل، ناسخ و منسوخ، حاكم و محكوم و ساير شؤ ون ديگر احتياج، بهتوضيح دارد، چنانكه اعمالى براى مكلّفين هست كه در اين آيات تشريع شده، لذا نيازىبه مصدر دومى پيدا مى كنيم كه عبارت از ((سنّت )) باشد و منظور از آن، گفتار معصوميا فعل يا تقرير اوست (31).