سوره مجادله

[ویکی فقه] سوره مجادله سوره پنجاه و هشتم قرآن کریم است.
در آیه اول این سوره، سخن از مجادله و گفت وگوی پیامبر -صلی الله علیه وآله- با زنی است که شوهرش او را « ظهار » کرده بود؛ به همین مناسبت، سوره را «مجادله» یا «ظهار» نامیده اند. «ظهار» نوعی تحریم زن بود که در جاهلیت رواج داشت.
مفاد سوره
این سوره متعرض مطالب گوناگون از احکام و آداب و صفات است. قسمتی از آن مربوط به حکم ظهار است، قسمتی هم مربوط به نجوی و بیخ گوشی سخن گفتن است. قسمتی هم مربوط به آداب نشستن در مجلس. و قسمتی راجع به اوصاف کسانی است که با خدا و رسولش مخالفت می کنند، و یا با دشمنان دین دوستی می ورزند، و کسانی را که از دوستی با آنان احتراز می کنند معرفی نموده، به وعده ای جمیل در دنیا و آخرت دلخوش می سازد.
ویژگی های سوره مجادله
۱. این سوره ۲۲ آیه به عدد کوفی و بصری و شامی، ۲۱ آیه به عدد مکی و مدنی، ۴۷۳ یا ۴۷۵ کلمه و ۱۷۹۲ یا ۲۰۴۶ حرف دارد. ۲. در ترتیب نزول، یکصد و پنجمین و در مصحف شریف پنجاه و هشتمین سوره است.۳. پس از سوره منافقون و پیش از سوره حجرات و پیش از هجرت در مدینه نازل شد و هیچ آیه مکی ندارد.۴. از نظر کمیت، از سوره های مفصل و از نوع طوال و اندکی کمتر از یک حزب قرآن است.۵. گفته شده است یک آیه منسوخ دارد.۶. تنها سوره ای است که در هر یک از آیات آن اسم خداوند آمده است.
محتوای سوره مجادله
...
[ویکی شیعه] سوره مجادله پنجاه و هشتمین سوره و از سوره های مدنی که در جزء ۲۸ قرآن جای گرفته است. این سوره را از آن رو مجادله می نامند که آغاز این سوره، به مجادله و شکایت زنی به رسول الله (ص) از دست همسرش که او را ظهار کرده، اشاره دارد. سوره مجادله درباره حکم ظهار، آداب معاشرت و همنشینی و منافقان سخن می گوید و مؤمنان را از ورود به حزب شیاطین و منافقان برحذر می دارد.
آیه نجوا از آیات مشهور این سوره است. حضور در حزب خداوند و دور ماندن از عذاب الهی و فقر، از فضایل قرائت این سوره بیان شده است. سوره مجادله تنها سوره ای است که در تمام آیاتش کلمه «الله» آمده است.
این سوره به سوره مجادله معروف است؛ زیرا آغاز آن به مجادله و شکایت زنی اشاره می کند که به سبب ظِهار همسرش، به پیامبر(ص) شکایت برده بود. (ظهار بدین معناست که مردی به ناروا، همسر خود را به مادرش تشبیه کند که احکام فقهی خاص دارد؛) به همین جهت این سوره را « ظهار » نیز می نامند. نام دیگر این سوره « قَدْ سَمِعَ » است؛ زیرا با همین عبارت آغاز می گردد.
[ویکی اهل البیت] سوره مجادله پنجاه و هشتمین سوره از قرآن است و دارای 22 آیه است.
این سوره در ترتیب مصحف پنجاه و هشتمین سوره و در ترتیب نزول صدو ششمین سوره قرآن کریم است که پیش از آن سوره منافقون و پس از آن سوره حجرات نازل شده است.
بیست و یک آیه مکی و مدنی اخیر و بیست و دو آیه از نظر دیگران. اختلاف آن در یک آیه (فِی الْأَذَلِّینَ) غیرمکّی و مدنی اخیر است.
ابی بن کعب گوید: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: کسی که سوره مجادله را قرائت کند در روز قیامت از حزب اللَّه مکتوب شود.
ین سوره متعرض مطالب گوناگون از احکام و آداب و صفات است. قسمتی از آن مربوط به حکم ظهار است، قسمتی هم مربوط به نجوی و بیخ گوشی سخن گفتن است. قسمتی هم مربوط به آداب نشستن در مجلس. و قسمتی راجع به اوصاف کسانی است که با خدا و رسولش مخالفت می کنند، و یا با دشمنان دین دوستی می ورزند، و کسانی را که از دوستی با آنان احتراز می کنند معرفی نموده، به وعده ای جمیل در دنیا و آخرت دلخوش میسازد

💡 و قد سمع همان سوره مجادله، و مقصود از فتح و پس و پيش سوره اى است كه پس ازسوره فتح آمده كه حجرات باشد و سوره اى كه پيش از آن است كه سوره محمدباشد.(152)

💡 1231- سوره مجادله، آيه 11. در بخشاول اين آيه كه سخن از مؤ من است، كلمه درجة كهمفعول و يا تميز است حذف شده، ولى در بخش دوم كه از مؤ من عالم ياد مى شود ذكر شدهاست و تقدير آيه چنين است: (يرفع الله الذين امنوا منكم [ درجة ] و الذين اءوتوا العلمدرجات )

💡 46-ظهار: در دوران جاهلى موجب حرمت دائمى زن و شوهر نسبت به يكديگر بود كهاسلام، اصل اظهار را تحريم كرد. رك: جواهر الكلام 33/96. الروضه البهيه6/117). بجاست بادآور شويم كه در ميان تمام سوره هاى قرآن كريم - ظاهرا - تنهاسوره اى كه در تمام آيات آن لفظ جلال، يعنى الله يكبار و يا چند بكار رفتههمين سوره مجادله است رك: هامش مسالك الافهام: جواد كاظمى 2/92.

💡 شرح بيشتر پيرامون ويژگيهاى (حزب الله ) و (حزب الشيطان ) را به خواستهخدا در ذيل آيه 22 سوره مجادله خواهيم گفت.

💡 عمر گفت: اين زنى است كه خداوند از فراز هفت آسمان (85) شكايت او را شنيد و به اوپاسخ داد. اين ((خوله )) دختر ثعلبه است كه سوره مجادله درباره او و گفتگويش باپيغمبر نازل شده است. به خدا اگر از من انصرافحاصل نكند و تا شب سخن بگويد، من از او روى بر نمى گردانم تا هر چه مى خواهدبگويد(86).

💡 110- ظهار عبارت از اين است كه: مرد به زنش گويد: انت على كظهر امى يعنى تو بر من مانند پشت مادر منى اين عبارت طلاق مردم جاهليت بود، اسلامآن را (نه به عنوان طلاق، تقرير كرد، و رجوع آن را بوسيله كفار قرار داد، ولى طلاقبا اين روش را حرام نمود، و كفاره آن يا آزاد كردن يك برده و يا 60 روز روزه گرفتنوى ا به شصت فقير مسكين غذا دادن است و دستور ظهار در آغاز سوره مجادله آمده است.