بامشاد

بامشاد. ( اِخ ) نام خنیاگری درزمان خسروپرویز. ( یادداشت مؤلف ). نام مطربی است که او نیز مانند باربد عدیل و نظیر نداشته. ( برهان قاطع ) ( از فرهنگ جهانگیری ) ( از فرهنگ شعوری ) ( هفت قلزم )( از انجمن آرای ناصری ). مطربی است، وجه تسمیه آنکه بامداد چنان می نواخت و می خواند که همه کس را شاد میکرد. ( فرهنگ رشیدی ). مطربی بوده از امثال باربد. ( آنندراج ). مطربی در قدیم که در نواختن مشهور بوده. ( فرهنگ نظام ). نام نوازنده ای معروف. ( ناظم الاطباء ). از موسیقیدانان و مطربان زمان خسرو پرویز ساسانی بوده است اما احوال این خنیاگر چنانکه باید روشن نیست. ( از فهرست اعلام دیوان منوچهری چ دبیرسیاقی ):
بلبل باغی به باغ دوش نوائی بزد
خوبتر از باربد، نیکتر از بامشاد.منوچهری.|| ظاهراً نام آهنگی نیز هست بمناسبت نام خود آهنگساز. بامزد. آهنگ موسیقی. ( لغت نامه ذیل آهنگ ).

نوازنده بزرگ در عهد ساسانیان: [ بلبلی باغی بباغ دوش نوایی بزد خوبتر از باربد نیکتر از بامشاد.] ( منوچهری )

اسم: بامشاد (پسر) (اوستایی، فارسی) (تلفظ: bāmšād) (فارسی: بامشاد) (انگلیسی: bamshad)
معنی: شکوهمند، شاد، ( در اعلام ) نام نوازنده بزرگ در عهد ساسانیان، ( اَعلام ) نام نوازنده ای بزرگ در عهد ساسانیان، نام یکی از موسیقیدانان معروف در زمان خسروپرویز پادشاه ساسانی

💡 از اقدامات دیگر در دوره ریاست بامشاد، تشکیل کلاس‌های شبانه در هنرستان بود. در این کلاس‌ها رشته‌های مختلف موسیقی نظیر: تئوری موسیقی، سلفژ، دیکته موسیقی، هارمونی، کنترپوان و فوگ و ساز به هنرجویان آموزش داده می‌شد.

💡 با تشویق و حمایت دربار ساسانی از موسیقیدان‌ها، مردم نیز بتدریج علاقمند به موسیقی شدند، بطوریکه در این دوره موسیقیدانان از رفاه و احترام بسیاری برخوردار بودند. نام اولین موسیقیدان بزرگ ایرانی از قبیل باربد، نکیسا، بامشاد و رامتین نیز از همان زمان برای ما به یادگار مانده‌است. همچنین نام بسیاری از الحان سازنده موسیقی و سازهای آن زمان.

💡 بامشاد سلیمان‌خانی شهروند ایرانی اهل آبدانان بود. او دانشجوی کارشناسی مهندسی مکانیک در دانشگاه ایلام بود که سوم خرداد با علائم مسمومیت به بیمارستان منتقل و ۷ خرداد در بیمارستان جان خود را از دست می‌دهد.

💡 پس از این ماجرا دادستان مرکز استان ایلام در مصاحبه‌ای گفت «مطالب منتشر شده در مورد بازداشت بامشاد سلیمان‌خانی و همچنین علت فوت کذب بوده و مدارک و تماس های خانواده او با اورژانس گویای این است که وی بر اثر اختلافات خانوادگی خودکشی کرده است.»

💡 در سال ۱۳۳۵ در اداره کل هنرهای زیبای کشور واحدی به نام «اداره فرهنگ عامه» تشکیل شد و بهاءالدین بامشاد به ریاست آن منصوب شد. مقاله ای با عنوان «گوشه‌های هفت دستگاه» در آذر سال ۱۳۳۷ به قلم بهاءالدین بامشاد در مجله موسیقی شماره ۲۷ به چاپ رسیده‌است.