بی سایه

💡 یکی همسایهٔ بی سایه ناگاه برون آمد چو خورشیدی ز خرگاه

💡 مگر اعجاز حسن او کند بی سایه مژگان را وگرنه زود روی نازکش افگار خواهد شد

💡 کسی کان قامت بی سایه را دیده است در جولان زسرو بوستان ناز دو بالا بر نمی دارد

💡 دل گر نبود خاک تو بی سایه تو سوخت جان خاک تست از سر او سایه بر مگیر

💡 تا بر سرت آتشی نباشد چون شمع چون شمع گمان مبر که بی سایه شوی

💡 مشتاقانت ز عافیت مهجورند بی سایه تو تیره دل و بی نورند

💡 در ادبیات عرفانی، مفهوم موجود بی سایه می‌تواند نمادی از حقیقت مطلق و وجودی باشد که از محدودیت‌های مادی و فیزیکی فراتر از درک انسان است.

💡 شاعر با توصیف منظره‌ای بی سایه، می‌کوشد تا فضایی وهم‌آلود و ماوراءطبیعی در داستان خود خلق کند که خواننده را به دنیای رویاها و خیالات ببرد.

💡 در برخی از متافیزیک‌های باستان، موجوداتی که بی سایه هستند، به عنوان موجودات روحانی یا فرشتگان که در دنیای نور زندگی می‌کنند، مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرند.