بی سایه

بی سایه. [ ی َ / ی ِ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + سایه ) که سایه ندارد. || سخت شتابان در رفتار:
چنان بی سایه شد چونان بی آزرم
که بر چشمش جهان تاری شد از شرم.( ویس و رامین ).رجوع به سایه شود. || بی لطف و مهر.

که سایه ندارد. یا سخت شتابان در رفتار.

💡 یکی همسایهٔ بی سایه ناگاه برون آمد چو خورشیدی ز خرگاه

💡 مگر اعجاز حسن او کند بی سایه مژگان را وگرنه زود روی نازکش افگار خواهد شد

💡 کسی کان قامت بی سایه را دیده است در جولان زسرو بوستان ناز دو بالا بر نمی دارد

💡 دل گر نبود خاک تو بی سایه تو سوخت جان خاک تست از سر او سایه بر مگیر

💡 تا بر سرت آتشی نباشد چون شمع چون شمع گمان مبر که بی سایه شوی

💡 مشتاقانت ز عافیت مهجورند بی سایه تو تیره دل و بی نورند