بیهده گوی

بیهده گوی. [ هَُ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) بیهوده گوی. بَذی. بذی اللسان. هزال. هذار. یافه گوی. یاوه درای:
خاقانی اگر بیهده گفت از سر مستی
مستی به ازو بیهده گوی تو ندیدم.خاقانی.من از کجا و نصیحت کنان بیهده گوی
حکیم را نرسد کدخدایی بهلول.سعدی.رجوع به بیهوده گوی شود.

بیهوده گوی. بذی. بذی اللسان. هزال. هذار. یافه گوی. یاوه درای.

💡 هزار سر شده بیش است پیش میدان گوی بگفتگوی محال و زبان بیهده گوی

💡 در سر تیغ زبان بیهده گویان را نیست فتنه هایی که نهان زیر سر سر گوشی است

💡 گر دمی نیز شوی رام من ای طرفه غزال تا هماندم به رهی بیهده گویی برسد

💡 گفتند ازین پیش بهم بیهده گویان در پارس نه جز تنگ قماش و شکر آید

💡 گوی گفتن ذقنت را سخن بیهوده ست گوش تا چند به هر بیهده گویی داری

💡 بتا، گر گویمت بوسی ز لب ده مگیر این بیهده گویی ز پستی