دو کاسه

دوکاسه.[ دُ س َ / س ِ ] ( ص مرکب ) که خرج از کسی جدا دارد. که مال از وی ممتاز دارد؛ دو کاسه بودن با کسی، مالشان از یکدیگر جدا بودن. ( یادداشت مؤلف ):
با زن خویشتن دو کاسه مباش
وآنچه داری به سوی خود متراش.اوحدی.

که خرج از کسی جدا دارد. که مال از وی ممتاز دارد.

💡 کاسه تار تا ابتدای دسته دوتکه بود و دسته تار وسط دو کاسه قرار می‌گرفت ).

💡 این ساز آرشه‌ای به زبان فارسی رواوه نامیده می‌شود و بدنه‌اش مانند رباب کوچک، دو کاسه‌ای است که نخست به شکل ساز آرشه‌ای بوده و با آرشه یا کمان نواخته می‌شده اما به مرور زمان تکامل یافته و با مضرابی به نام ناخنک یا شهباز نواخته می‌شود. این ساز قبلاً دو سیم داشته که بعدها یک سیم دیگر به آن اضافه شده‌است و آن را کمانچه می‌نامند.

💡 از این آب آتش صفت گو دو کاسه به افسرده ده تا تمامش بسوزد

💡 چو آتشست به گرمی هوای تابستان بده دو کاسه ازان آب لعل، یا بستان