بی دلیل

بی دلیل. [ دَ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + دلیل ) بدون برهان. بدون حجت. که دلیل ندارد. رجوع به دلیل شود.

بدون برهان. بدون حجت. که دلیل ندارد

💡 در بَر و بحر عشق منه بی دلیل پا کانرا کناره ای نه واین را کرانه نیست

💡 به وصل کعبه رسد بی دلیل و راهنما مرا کسی که به بتخانه رهنما گردد

💡 راه تاریکی نشاید قطع کردن بی دلیل خضر راهی برگزین گر آب حیوان بایدت

💡 راه بس باریک و شب تاریک و دزدان در کمین بی دلیلی عزم ره کردن دلیل بی رهی ست

💡 رسیده شعر تو، ای بی دلیل در هر باب بلهو کرد همه انده مرا تبدیل