علاءالدین حسن بهمنشاه که نام اصلی او ظفرخان یا حسن گانگو ذکر شده است، بنیانگذار سلطنت بهمنی در دکن به شمار میرود. دربارهٔ منشأ قومی و جغرافیایی او میان مورخان اتفاق نظر وجود ندارد. به گفتهٔ پژوهشگرانی چون گوردون کر و آندره وینک، ظفرخان دارای اصالتی افغانستانی بوده است. محمدقاسم فرشته، مورخ دورهٔ گورکانی، نیز بر این باور است که منشأ او بسیار مبهم و غیرقابل ردیابی است، اما بهطور کلی او را اهل سرزمین افغانستان میداند. در مقابل، هرمان احتمال میدهد که ظفرخان ترکتبار یا افغانستانی با تبار نامشخص بوده باشد. ریچارد ایتون نیز با اشاره به مهاجرت گروههایی به دکن، خاندان او را در زمرهٔ مهاجران شمال هند میداند که ریشههایی در میان ترکها داشته و به زبانهای هندی یا اردو سخن میگفتهاند.
در خصوص زندگی اولیهٔ حسن گانگو، به دلیل فقدان منابع معتبر و شفاف، اطلاعات قطعی بسیار اندک است. آنچه تقریباً مورد توافق مورخان قرار دارد، فروتنی خاستگاه اجتماعی اوست. هیچ مدرک تاریخی معتبری برای افسانههای مربوط به نسب والا یا پیشینهٔ اشرافی او یافت نشده است. با این حال، ضیاءالدین برنی، وقایعنگار معاصر و تاریخنویس دربار سلطان فیروز شاه تغلق، نام «گانگو» را برای او تأیید کرده و آن را نامی هندو میداند. برخی پژوهشگران دیگر نیز این نکته را پذیرفتهاند و بر ابهام در پیشینهٔ قومی و مذهبی او تأکید کردهاند.
افسانهای مشهور که توسط محمدقاسم فرشته در قرن هفدهم نقل شده است، بیان میکند که حسن گانگو خدمتگزار یک منجم برهمنی به نام گانگو در دهلی بوده و از همین رو به این نام شناخته میشده است. هرچند مورخان بعدی شواهد معتبری برای تأیید این روایت نیافتهاند، برنی نیز تصریح میکند که نام اصلی علاءالدین، حسن گانگو بوده است. فرشته همچنین اشاره میکند که شاعران و نویسندگان متأخر، برای ستایش و تملق، او را از نوادگان بهمن معرفی کردهاند، ادعایی که از دید او نادرست است. برخی پژوهشگران احتمال دادهاند که «بهمن» شکل فارسیشدهٔ واژهٔ «برهمن» باشد و این امکان وجود دارد که حسن گانگو در اصل بهعنوان یک هندو زاده شده و بعدها اسلام آورده باشد؛ فرضیهای که همچنان در میان تاریخپژوهان محل بحث و بررسی است.
