بزدی

بزدی. [ ب َ دی ی ] ( ص نسبی ) نسبت است به بزدةاز اعمال نَسف ماوراءالنهر، که آنرا بزدوی هم گویند. رجوع به بزدوی و معجم البلدان و لباب الانساب شود.

نسبت است به بزده از اعمال نسف ماورائ النهر که آنرا بزدوی هم گویند.

💡 چون تو در خاطر خواجو بزدی کوس نزول دو جهان خیمه برون زد ز دل تنگ مرا

💡 ور زانکه بدی چون تو شفیعی به قیامت مالک بزدی قفل به درهای سقر بر

💡 بر خرمن گردون بزدی آتشی از آه باز ای جگر سوخته پیداست که خامی

💡 رابعه مردی را دید که همی گفت وا اندوها گفت بگوی ای وا بی اندوها اگر اندوه بودی زهره ات نبودی که نفس بزدی.

💡 برفتی و بزدی آتشی به جان جهان دلت نکرد ترحّم نبود شرم از مات

💡 بزدی تو شاد، که چشم بدان زبد چشمی زحضرت تو بدین مسند سیه برمید