عل

عل. [ ع َل ْ ل ] ( ع مص ) دوباره آب خوراندن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). دیگرباره شراب دادن. ( تاج المصادر ) ( مصادر زوزنی ). || نیک رنگ دادن چرم را. ( اقرب الموارد ). || پیاپی زدن. ( تاج المصادر ) ( اقرب الموارد ). سئل تابعی عمن ضرب رجلاً فقتله، فقال اذا عله ضرباً ففیه القود. ( اقرب الموارد ). || شتران را پیش از سیراب شدن بازگرداندن. || ماده شتر را صبح وظهر و شب دوشیدن. ( ذیل اقرب الموارد ). || دوباره آب خوردن. دوباره آشامیدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). دیگرباره شراب خوردن. ( تاج المصادر ) ( مصادر زوزنی ). || بیمار شدن. ( منتهی الارب ).
عل. [ ع َل ل ] ( ع ص، اِ ) کنه لاغر. || کنه فربه. از اضداد است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || مرد کلان سال و حقیر و نزار. ( منتهی الارب ). || ریزه اندام از هر چیزی. || تکه بزرگ جثه. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || مرد که صحبت زنان، و محادثت با آنها را دوست دارد. ( منتهی الارب ). || آنکه زنان را بسیار دیدار کند. ( اقرب الموارد ). || آنکه پوستش از بیماری ترنجیده باشد. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). ج، أعلال. || آنکه نیکی و خوبی ندارد. ( ذیل اقرب الموارد ).
عل. [ ع َل ْ ل َ / ع َل ْ ل ِ ] ( ع حرف ) از حروف مشبهة بالفعل بمعنای لعل است. و بعضی بر آنند که اصل و ریشه لعل همین عل است، و لام آن زائد است. مانند «لاتهین الفقیر علک أن ترکع یوماً، و الدهر قد رفعه ». عل و لعل در معنی مانند عسی، و در عمل مانند ان مشبهة بالفعل اند، اما قبیله عقیل آن دو را حرف جر دانند. و کوفیان منصوب ساختن جواب آن دو را جائز شمرند بر اساس قرائت حفص: «لعلی أبلغ الاسباب اسباب السماوات فاطلع». ابن مالک مجزوم شدن فعل بعد از لعل را جائز داند در صورتی که فاء آن حذف شده باشد:
لعل التفاتاً منک نحوی مقدر
یمل بک من بعد القساوة للرحم.( از مغنی اللبیب ).
عل. [ ع ُل ل / ع ِل ل ] ( ع اِ ) ج ِ عُلعُل. ( لسان العرب و شرح قاموس از ذیل اقرب الموارد ). اما ازهری گوید جمع علعل، عُلُل و عَلاعل است. ( ذیل اقرب الموارد ).

جمع علعل اما ازهری گوید جمع علعل علل و علاعل است

💡 تا نور علی عیان به بینی بنگر برخ نکوی درویش

💡 شهیدان، علی اکبر رشمه زاد فرزند عباس، رضا میرآخوری فرزند رمضان قلی، شهید ناصر میرآخوری فرزند حبیب

💡 العشق مصباح العشا و الهجر طباخ الحشا و الوصل تریاق الغشا یا من علی قلبی مشا

💡 به هرجا گلشنی بینم توانم جست بستانش علی آن گل که نتوان گفتنش کز گلستانستی

💡 مایهٔ خوف و رجا را به علی داد خدای تیغ و تاویل علی بود همه خوف و رجاش