خوش نفسی

خوش نفسی. [ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ف َ ] ( حامص مرکب ) حالت و صفت خوش نَفَس. خوشبویی:
تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیریم
جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی.حافظ.
خوش نفسی.[ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ] ( حامص مرکب ) حسن سریرت. حسن طینت. خوبی سرشت. خیرخواهی مردمان. ( یادداشت مؤلف ).

پاک طینتی خیر خواهی.
حسن سریرت حسن طینت

💡 ننشیند دل من یک نفسی از سر پا تا که در صحبت تو خوش نفسی بنشیند

💡 منم فصیح زبان عندلیب خوش نفسی که باغ منقبت از طبع من گلستان است

💡 ز فیض خوش نفسی، خون گرم صهبا را به ناف جام کند مشک ناب شیشه ما

💡 آن نو بهار عدل حسود تو باد دایم چون گل زروی خوش نفسی نه. به کم بقائی

💡 مشنو که مرا جز تو یاری و کسی باشد باتو ز جهان خوشتر گر خوش نفسی باشد

💡 تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی