خوش زبانی

خوش زبانی. [ خوَش ْ / خُش ْ زَ ] ( حامص مرکب ) خوش بیانی. خوش تقریری. خوشگوئی. خوش سخنی:
بدین شرمناکی بدین خوب رسمی
بدین تازه رویی بدین خوش زبانی.فرخی. || نرم گویی:
و آنگه به کلید خوش زبانی
بگشاد خزانه نهانی.نظامی.با من آن مه به خوش زبانیها
کرد بسیار مهربانیها.نظامی.

خوش بیانی خوش تقریری

💡 دیدی آن دولت و جوانی او وان همه لطف و خوش زبانی او

💡 طوطی به قفس‌کی شدی‌گرفتار گر شهره نبودی به خوش زبانی

💡 خامش که خوش زبانی چون خضر جاودانی کز آب زندگانی کور و کر است مردن

💡 یار گشاده زلفی دلبند شوخ چشمی معشوق خوبروئی؛ دلدار خوش زبانی

💡 دهر سپید دست سیه کاسه‌ای است صعب منگر به خوش زبانی این ترش میزبان

💡 هر آنچه سوسن آزاد بر زبان راند ز خوش زبانی او زود در صبا گیرد