خراب دل

خراب دل. [ خ َ دِ] ( ص مرکب ) سیه روزگار. آدم پریشانحال:
او ز من خراب دل کرد چو گنج بی نهان
من که خرابه اندرم میوه جان من کجا.خاقانی.

سیه روزگار آدم پریشان حال

💡 چند بزارد این دلم وای دلم خراب دل چند بنالد این لبم پیش خیال شاه من

💡 آن دولت معمور که می‌پرسیدی یا بی‌تو و لیک در خراب دل من

💡 از چشم و دل مپرس که در اولین نگاه شد چشم من خراب دل و دل خراب چشم

💡 ای ز جفایت شده خراب دل من هم به وفا روزی این خراب کن آباد

💡 که می بفروشمت زانک احتیاجست که تن را بر خراب دل خراجست

💡 ما گنج گوهریم به کنج خراب دل چیزی نیافت هر که طلب کار ما نشد