خاندیش

خاندیش. ( اِخ ) نام سلسله ای بوده است که از 801 تا 1008 هَ. ق. ( 1399 - 1599 م. ). در قسمتی از هندوستان حکومت کرده اند. نخستین پادشاه این خاندان ناصرخان اولین فرمانروای مسلم خاندیش است که خود را از زیر باراطاعت سلاطین دهلی بیرون آورد و مدعی رساندن نسب خویش بخلیفه ثانی عمر شد. این شخص از راه مواصلت با پادشاهان گجرات نسبت داشت و ممالک او که شامل دره سفلای نهر تپتی نیز بود با خاک گجرات فقط بواسطه بیشه ای مجزا میشد و پایتخت او شهر برهان پور و در نزدیکی قلعه اسیرگره بود. اکبرشاه برهان پور را گرفت و در 970هَ. ق. ( 1562 م. ) پادشاه آن را دست نشانده خود کردولی خاندیش تا سال 1008 هَ. ق. ضمیمه ممالک مغول نشده بود. در این تاریخ قلعه اسیرگره پس از شش ماه محاصره مسخر گردید و سلسله سلاطین خاندیش برافتاد.
این سلسه بدست مغولان برافتاد. ( از طبقات سلاطین لین پول ص 285 و معجم الانساب زمباور صص 434 - 435 ).

نام سلسله ای بوده است که از ۸٠۱ ق تا ۱٠٠۸ ق.

💡 زبان مراتی زبان رسمی مهاراشترا است، اگرچه مناطق مختلف گویش‌های خاص خود را دارند. اکثر مردم به زبان‌های منطقه‌ای صحبت می‌کنند که در سرشماری به عنوان گویش‌های زبان زبان مراتی طبقه‌بندی می‌شوند. پواری، لودهی، و وَرهادی در منطقه ویداربا صحبت می‌شود، دانگی در نزدیکی مرز مهاراشترا-گجرات صحبت می‌شود، زبان‌های بهیل در سراسر بخش شمال غربی این ایالت صحبت می‌شود، زبان خاندیشی (که در محلی به آهیرانی معروف است) در منطقه خاندش صحبت می‌شود. در مناطق دِش و مَرَت‌وادا، زبان دکنی به‌طور گسترده صحبت می‌شود، اگرچه گویشوران دکنی معمولاً به زبان زبان مراتی نیز مسلط هستند.

💡 زبان خاندیشی (به دیواناگری: ख़ानदेशी) شامل مجموعه‌ای از گویش‌ها و از تبار زبان‌های هندوآریایی است. این گویش‌ها در فاصلهٔ دو زبان بهیلی و مراتی پگسترده‌شده‌اند. اهیرانی (به دیواناگری: अहिराणी) شایع‌ترین گویش این زبان است که در مهاراشترای هند گویشورانی دارد.