بالعشی

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ب (۲۶۴۹ بار)عشو (۱۴ بار)
واژه «عَشِیّ» معمولاً به ساعات آخر روز گفته می شود همان گونه که «اِبْکار» به ساعات آغاز روز می گویند.
بعضی معتقدند که از ابتدای ظهر تا غروب آفتاب «عَشِیّ» نام دارد، و از ابتدای طلوع صبح تا هنگام ظهر، «اِبْکار» است. اما «راغب» در کتاب «مفردات» می گوید: «عَشِیّ» از هنگام ظهر است تا صبح فردا، و «اِبکار» از طلوع صبح است تا ظهر، بنابراین عَشِیّ و اِبکار، مجموع شبانه روز را شامل می شود، ولی، همان طور که گفتیم این دو واژه معمولاً در دو معنای اول به کار می رود.

💡 کنند فکرت او با الخفی و الاعلان شوند طالب او بالعشی و الابکار

💡 شودگشاده و بسته دهان خلق جهان چو پر و بال زند بالعشی و الا‌بکار

💡 به حفظ او که ز ذرّات کون خالی نیست طلایهٔ کرمش بالعشی والابکار

💡 بود دو گوهر بکتاش در یسار و یمین چو مهر و ماه روان بالعشی و الابکار

💡 مدام در حق ملکت دعای خاقانی قبول باد ز حق بالعشی و الاشراق