شفهی

کلمه «شفهی» صفتی است که از ریشه عربی «شَفَّة» به معنای لب گرفته شده و به چیزی که مرتبط با لب یا از لب است اشاره دارد. در کاربردهای ادبی و متون فارسی، این واژه معمولاً به معنای زبانی، گفتاری یا مربوط به بیان دهانی نیز به کار می‌رود، زیرا گفتار و سخن با لب‌ها شکل می‌گیرد. این واژه می‌تواند برای روش انتقال دانش یا دستورالعمل‌ها به صورت سخن گفتن هم استفاده شود، یعنی چیزی که به صورت مستقیم و شفاهی گفته می‌شود. از نظر دستوری، «شفهی» یک صفت است و همراه با اسم می‌آید تا نشان دهد آن چیز مربوط به لب یا بیان زبانی است. به عنوان مثال، اصطلاح «آموزش شفاهی» یا «گزارش شفاهی» از همین کاربرد منشأ گرفته و به معنی ارائه مطلب با زبان و لب به لب است. در علوم پزشکی، گاهی «شفهی» برای اشاره به دارو یا درمانی که از طریق دهان و لب‌ها مصرف می‌شود نیز به کار می‌رود. فرهنگ‌ها و لغت‌نامه‌ها «شفهی» را با توضیح لبی، منسوب به لب یا مرتبط با لب تعریف کرده‌اند و بار معنایی ساده و قابل فهم دارد.