پشیمانی خوردن

پشیمانی خوردن. [ پ َ خوَرْ/ خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) ندامت. تَندﱡم. تأسف. تلهﱡف. تفکﱡه: مردم چرا از کاری پشیمانی خورند که دیگر بار خورده باشند. ( از قابوسنامه ). گویند که برهمین از کشتن چندان مردم پشیمانی خورد و گفت... ( مجمل التواریخ و القصص ). آن پشیمانی که خوردی از بدی
ز اختیار خویش گشتی مهتدی.مولوی.آنچنان مستی مباش ای پرخرد
که بعقل آید پشیمانی خورد.مولوی.اندیشه کردن که چه گویم به از پشیمانی خوردن که چرا گفتم. ( گلستان سعدی ).
نیست باک از کشتنم ترسم پشیمانی خورد
آنکه فتوای هلاک دوست از دشمن گرفت.سنجر کاشی ( از فرهنگ ضیاء ).هر که مال نخورد پشیمانی خورد. ( ازمجموعه امثال چ هند ). تهکّم؛ پشیمانی خوردن بر فوت کاری. ( منتهی الارب ).

( مصدر ) ۱- نادم شدن ندامت ندامت حاصل کردن سدم منفعل شدن متاسف شدن پشیمانی خوردن پشیمانی یافتن پشیمانی گرفتن. ۲- توبه کردن انابت کردن.
ندامت تندم

💡 اگر یک ره چو من بیدل به عشق اندر فرو مانی ز خون عاشقان خوردن بسی یابی پشیمانی

💡 هر چه گویی بعد ازین از عشق گوی! ای اوحدی تا پشیمانی نباید خوردن از گفتار خویش

💡 پس بنی‌هاشم را همگی گو: به برکناری خویشتن پیش از پشیمانی برخیزید… پس به سرزمینتان در حجاز برای خوردن سوسمار و چراندن گوسپند بازگردید. این شعر به دستور یعقوب لیث سروده شده بود.

💡 نه ای مرد پشیمانی، به خون خوردن قناعت کن که بد خمیازه‌ای دارد لب ساغر مکیدن‌ها

💡 بنوش و باک مدار این شراب خامه رسا که نیست خوردن این باده را پشیمانی

💡 خونِ دل خوردن پشیمانی ندارد در قفا گر شرابی هست در عالم حلال این است و بس