مغالطه به استعاره

💡 در این مغالطه، به جای توجه به سخن و ادله موافق و مخالف آن، به گوینده توجه شده و سعی می‌شود مورد نقضی در اعمال و رفتار گوینده یافت شود تا بدین‌سان هم خود گوینده و هم گفتارش تخطئه شود. این مغالطه به دو شکل رخ می‌دهد: یکی، بیشتر در جایی به کار می‌رود که کسی خطایی را به انسان تذکر می‌دهد و شخص در جواب او می‌گوید: «خودت هم مرتکب این خطا شده‌ای»؛ در حالی که جمع دو نادرست هرگز یک درست نمی‌شود. دیگر آن که سعی می‌کند برای نقد سخن کنونی شخص، مورد ناسازگاری از گفتار پیشین او بیابد و به او بگوید خودت هم این حرف را قبول نداری؛ زیرا موضع قبلی تو چیز دیگری بوده‌است؛ در حالی که باید دانست که موضع‌گیری‌های پیشین فرد هیچ تأثیر منطقی در درستی عقیده‌های امروزش ندارند، زیرا اولاً ممکن است شخص در عقیده‌های پیشینش تجدیدنظر کرده باشد. برای فهم درستی یک گزاره، باید آن گزاره را بررسی کرد، نه بیان‌کنندهٔ آن را.

💡 در بحث‌های فلسفی، استفاده از مغالطه به استعاره می‌تواند باعث شود که شنونده به جای تحلیل منطقی، تحت تأثیر تصاویر ذهنی و احساسی قرار بگیرد.

💡 اگر در یک استدلال از مغالطه به استعاره استفاده شود، احتمال اینکه نتیجه‌گیری نهایی از پایه اشتباه باشد، به شدت افزایش می‌یابد.

💡 استاد در کلاس توضیح داد که چگونه می‌توان با شناسایی مغالطه به استعاره، از فریب خوردن در مواجهه با تبلیغات سیاسی جلوگیری کرد.