لغت نامه دهخدا
( استیآر ) استیآر. [ اِ تی ] ( ع مص ) استیئار.در پی یکدیگر دویدن در زمین سخت و کوه: اِسْتَوْاءَرَت ِ الابل؛ ای تتابعت علی نفار. قال ابوزید هذا اذا تفرقت فصعدت الجبل و اذا کان نفارها فی السهل قیل اِسْتَاءْوَرَت ْ. قیل هذا کلام بنی عقیل. ( منتهی الارب ).
استیار. [ اِ ] ( ع مص ) برفتن. ( تاج المصادر بیهقی ). رفتن. || به روش کسی رفتن: استار سیرته؛ ای استن بسنته. ( منتهی الارب ). || خواربار آوردن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). خواربار داشتن. ( منتهی الارب ).