خوش ادا

خوش ادا. [ خوَش ْ / خُش ْ اَ ] ( ص مرکب ) خوش اطوار. نیکواطوار. خوش احوال. ( یادداشت مؤلف ). شیرین حرکات:
غمزه اش از من بفرض گر طلبد جان بقرض
نیست نگویم که هست وام ستان خوش ادا.آقا شاپوری ( از آنندراج ).|| خوش گوشت. مقابل بدادا. ( یادداشت مؤلف ).

( صفت ) ۱ - کسی که حرکات و ادا و اطوارش مطبوع باشد مقابل بد ادا. ۲ - کسی که طرز بیانش مطبوع باشد مقابل بد ادا.

💡 دریغ آن خنده سرشار ساقی دریغ آن خوش ادا گفتار ساقی

💡 گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار صاحبدلان حکایتِ دل خوش ادا کنند

💡 جانم ز هوش رفت ازین خوش ادا سروش بیگانه ساخت از خودم این حرف آشنا

💡 صد دعا و صد درود خوش ورود خوش ادا کردش رحمت فرو از بارگاه کبریا

💡 خوش ادا میکنی ای شوخ اداهای مرا خوش ادایان همه قربان ادای تو شوند