ساروی

ساروی. [ رَ وی ] ( ص نسبی ) منسوب به ساری. سروی. ساری. رجوع به ساری شود.

(رَ ) (ص نسب. ) ۱ - متعلق به شهر ساری در مازندران. ۲ - اهل ساری.

از مردم ساری.

سارَوی
از گویش های مرکزی مازندرانی رایج در ساری. مصوت های ساروی عبارت اند از a, e, i, o, u و مصوت های مرکب u، ay و ou. در ساروی همچون فارسی 23 صامت وجود دارد. اسم و صفت در ساروی روی هجای پایانی تکیه می پذیرند. صامت d در آخر و نیز در ترکیب مرز دوهجا حذف می شود، مانند belen «بلند». نیز صامت های k و m و t پایانی حذف می شوند، مانند das «دست». -ab تبدیل به -u می شود. مصدر فعلی از ستاک گذشته ساخته می شود، xord- «خوردن». شماری از واژگان ساروی: davessi «بقچه، بسته»، jul «گود، ژرف» و se «سیب».

💡 هر از چندگاهی خورشید برای دیدن عموی خود، که بر تخت سلطنت نشسته‌بود، از تمیشه به سارویه، که پایتخت وقت طبرستان بود، می‌رفت. فرخان کوچک کنیزی به نام «ورمجه هرویه» داشت که آشنا با فنون شعبده‌بازی بود

💡 مردم این شهر از قومیت طبری هستند و به زبان طبری با لهجه ساروی سخن می‌گویند.بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۱۴۱۶ نفر بوده‌است.

💡 ایل خورشیدی یکی از ایلات طبری در دهستان چاشم شهرستان مهدی شهر استان سمنان و شهرستان دودانگه شهرستان ساری می‌باشد که به گویش ساروی از زبان طبری صحبت می‌کنند.

💡 گویشهای تبری یا مازندرانی شامل:الیکایی (ایل)،شهمیرزادی، کتولی، کجوری، ساروی، آملی، بابلی، کلارستاقی، تنکابنی، سوادکوهی، فیروزکوهی، هزارجریبی و لفوری می‌باشد.